Poruszający portret 16-letnich ukraińskich uchodźców, Andrey i Alisy, którzy pomagają w szkole dla dzieci uchodźców w Budapeszcie. Andrey prosi dzieci, by narysowały coś z domu, z Ukrainy. Jakie piękne rzeczy pamiętają? Podaje przykład sadu wiśniowego swojego dziadka. Dzieci używają konfrontacyjnego, dorosłego słownictwa, by opisać swoje doświadczenia wojenne. Mały chłopiec z powagą omawia szereg strategii walki, a dziewczynka przedstawia barwną relację z ataku rakietowego.