Teraz, samotny, w średnim wieku, mężczyzna spogląda wstecz... ku optymizmowi, niespełnionym obietnicom, które towarzyszyły mu w młodości, ku marzeniom, które oddalały się i powoli porzucał, ku wspomnieniu miłości, która nadeszła, a potem przepadła. A samo życie — życie, które niegdyś wydawało się wolne i bezkresne, nieustannie pełne sił i nadziei — z upływem lat stało się zwyczajne, prozaiczne, ostrożne i samotne. Czy są to wspomnienia jednego człowieka, spoglądającego wstecz? Czy też refleksje Everyman?