Louis budzi się i odkrywa, że reżyser dyktuje mu, jak ma żyć. Nie może wychodzić z domu, spotykać się z ludźmi, a nawet oglądać telewizji. Reżyser chce, by większość czasu spędzał w łóżku i „rozmyślał o tym, jakie gówniane jest życie”. Film staje się metaforą depresji i opowieścią o tym, jak długo Louis jest w stanie stawiać opór.