Nagranie słonecznego wiejskiego placu na Sardynii prowadzi do humorystycznych, filozoficznych refleksji nad rzeczywistością i rolą „obiektywnie rejestrującego” twórcy filmów dokumentalnych. Van Gasteren postrzega plac jako scenografię swojego filmu, a przypadkowych przechodniów jako statystów. Następnie, jako „reżyser rzeczywistości”, opatruje to, co widzi, ironicznym komentarzem. „Przez chwilę zastanawiałem się, z jakiego źródła informacji czerpię, wymyślając to, co widzę. Albo czy właśnie zobaczyłem dokładnie to, o czym myślałem”.