Mój ojciec użył kamery tylko raz w życiu. Trzydzieści lat później poprosił mnie o zdigitalizowanie nagranego przez siebie materiału. Zastanawiałem się, co pamięta. Film, zrodzony z impulsu, by na nowo przemyśleć i obejrzeć prywatne archiwalne nagrania, zgłębia pamięć oraz jej związek z dokumentacją i nieinstytucjonalnymi praktykami archiwizacyjnymi. Łącząc politykę z intymną przestrzenią, dokument stawia pytania zarówno o wpływ wojny na prywatne archiwa, jak i o rolę ogrodów jako miejsc nowych początków.