Wilk to mały kapturek, który nauczył się śmiać z samej siebie. A to największa supermoc, jaka istnieje, bo kiedy zamieniamy wszystko w humor, nic nie może nas zranić. To historia pokazująca, że wszyscy jesteśmy żałośni w miłości, ale nauczenie się śmiać z tego automatycznie zamienia dramat w komedię. A zatem Czerwony Kapturek jako wilk. Proces przemiany Marty, naszej protagonistki, zajmie jej kilka lat i kilku „wujków” — od chwili, gdy postanowi zostać wilkiem, aż do momentu, gdy jej się to uda — ponieważ będzie musiała zrozumieć, że do śmiechu nie dochodzi się przez unikanie lasu dramatu, lecz przez przejście przez niego aż na sam dół. Podporządkowując się metodzie „eseju o ostrydze”, przejdzie przez mnóstwo żałosnych sytuacji, aż nauczy się porzucać samooszukiwanie i stawiać czoła rzeczywistości, odkrywając, że śmiech wyrasta z dramatu, a ze śmiechu wyrasta... siła.