Tym razem Kapa i Pepe to przede wszystkim jeńcy wojenni – a także skazańcy skierowani do przymusowej pracy, Żydzi, węgierscy żołnierze, niemieccy żołnierze. Raz mają zostać rozstrzelani, innym razem sami mają dokonywać egzekucji. Film w widowiskowych epizodach opowiada o tym, że przez minione półtora wieku z okładem wciąż maszerowaliśmy od wojny do wojny; że okupacja i wyzwolenie okazały się obojętne, a także o tym, dlaczego Żydzi nie mogli rozstrzeliwać esesmanów. Nasi bohaterowie krążą po rozpadających się barakach, a potem na mostach stolicy zastanawiają się, czyimi satelitami albo odwiecznymi przyjaciółmi na zawsze możemy być właśnie teraz. W kredensie, pośród butelek z przetworami, wciąż ukrywa się Stalin. Twórcy filmu zostają wezwani przed sąd, a potem w szpitalu przypominającym witrynę czekają na nadejście końca. Film zamyka cytat Pétera Nádasa wypowiedziany przez radziecką żołnierkę.