Film choreograficznie ukazuje dystans między dwiema kobietami a ich lustrzanymi odbiciami, przy dźwiękach Laurie Spiegel i w atmosferze nagrań VHS. Ich ciała, czasem dwa, a czasem cztery, są zawsze połączone liną, a ich ruch zakłócają biały szum, retrointerferencje, trzaski dźwięku i pauzy. Zbliżają się do siebie, aż się łączą, po czym całkowicie znikają, niwelując dzielący je dystans. Odwrócony ruch tych podobnych ciał-idoli ma na celu stworzenie tańca dwojga i jednego, naszego bliskiego i bardziej odległego ja, oraz dotarcie do pustki między nimi.