Przez dziesięć lat Christian Marclay gromadził fragmenty filmów przedstawiające otwieranie lub zamykanie drzwi. Zmontował te sekwencje tak, abyśmy widzieli aktorów przechodzących przez drzwi i wchodzących do innej przestrzeni. Przejście przez drzwi wyznacza punkt montażowy, a tym samym przejście z jednego filmu do drugiego i z jednego pejzażu dźwiękowego do innego. Ten montaż, zarówno dźwiękowy, jak i wizualny, sugeruje labiryntową wędrówkę, mentalną architekturę, w której postacie gubią się i odnajdują.