Ślub w wyższych sferach, gwarne ulice miasta, ośrodek dla byłych dzieci-żołnierzy, klub nocny pełen muzyki i śmiechu: to różne oblicza współczesnej Ugandy, wspaniale uchwycone przez reżyserkę Kimi Takesue. Niezależnie od tego, czy odkrywa pulsującą energię miasta, czy przygląda się spokojnym chwilom na prowincji, jej kunsztownie skomponowane kadry i liryczne tempo filmu pozwalają nam naprawdę poznawać tę obcą krainę na własnych warunkach. Dokumentując Ugandę mierzącą się z codziennymi realiami i następstwami wojen domowych, Takesue, świadoma swojej perspektywy osoby z zewnątrz, dąży do prostoty i szczerości bez upiększeń. Stosując przede wszystkim styl obserwacyjny, Takesue pozwala, by obrazy i dźwięki — a także ludzie — Ugandy przemówiły same za siebie. Zazwyczaj filmowani przez nią ludzie po prostu nie zwracają uwagi na kamerę, ale gdy ktoś nawiązuje z nią kontakt — na przykład grupa uczniów…