Pezold całkiem poważnie mówi o rewolucji spojrzenia. W naszym przygnębiająco cyfrowym, codziennym życiu oduczyliśmy się patrzeć; rejestrujemy jedynie nieustanny strumień danych. Ale patrzenie, oglądanie oznacza coś innego: docenianie tego, co mamy przed sobą, poświęcenie czasu, by obecność mogła odsłonić swoje znaczenie (lub znaczenia). Pomaga cisza. Dlatego Revolution der Augen zaprasza nas do powrotu do początków kina i jego pierwszych obietnic — z doświadczeniem i wiedzą zdobytymi przez około sześćdziesiąt dwie dekady obcowania z rozmaitymi mediami. Czas zacząć od czystej karty!