Po niemal śmiertelnym wypadku filmowiec Guido van der Werve rozmyśla o wzlotach i upadkach swojego życia, przechodząc długi proces rekonwalescencji. Zamiast linearnej narracji Nummer achttien ma strukturę serii ruchów: odchodzi od klasycznego dokumentu, przedstawiając cykl winiet łączących przeszłość i teraźniejszość, egzystencjalistyczną rozpacz i niewzruszony humor, refleksję i kreatywność, radości i cierpienia związane z pamiętaniem i zapominaniem.