W pierwszej połowie lat 90. Drissa Touré był szybko zyskującym uznanie autorem, a jego pierwszy pełnometrażowy film fabularny, Laada (1991), miał światową premierę w jednej z sekcji towarzyszących festiwalowi w Cannes, skąd ruszył w świat, trafiając również do Rotterdamu. Kolejny projekt fabularny Touré, Haramuya (1995), także spotkał się z ciepłym przyjęciem i szeroką dystrybucją. Ale co wydarzyło się później? Jak to możliwe, że tak oczywiście utalentowany twórca z jednego z prawdziwych centrów światowego kina, Burkina Faso, nie znalazł środków, by kontynuować pracę? Jak Touré trafił do pracy na motocyklu, rozwożąc przesyłki i załatwiając zlecenia? Fakt, że zaledwie kilka lat po premierze Haramuya zamknięto Atria, organizację, w której Touré pogłębiał swoją wiedzę techniczną z zakresu tworzenia filmów, gdy wyczerpały się ostatnie franki z dotacji, sugeruje, że historia Touré jest również symptomem czegoś bardziej strukturalnego i ponurego.