Jak to jest być perfekcjonistą odkładającym wszystko na później, który boi się ciemności, a zarazem mieszkać w miejscu, gdzie przez pół roku panuje mrok? Czym jest lęk przed otwartą przestrzenią i jaki ma związek ze strachem przed nieskończonością? Tego i wielu innych rzeczy dowiadujemy się z wizualnie nowatorskiej komedii Hanny Hovitie, zrealizowanej w formacie koła zamiast typowego filmowego prostokąta. List miłosny do wszystkich, którzy, podobnie jak autorka, czują, że nigdzie nie pasują.