Dwa lata temu świat zmieniał się powoli i szybko, w tempie, które nie miało większego sensu. Wszyscy szukaliśmy czegoś lub kogoś, czego można się trzymać. Grunt był niepewny, a kotwic nie było widać. Zadzwoniłem do kilku znajomych, żeby spróbować zrozumieć ten smutek. Znalazłem pana Owensa i Beloved, którzy mieszkali w Harlemie. Ci dwoje podążali u boku zranionych. Pomogli mi zrozumieć ten wstrząs, otwierając serca i pokazując mi świat pełen możliwości, przemiany, a może i odrodzenia. Gdy zbliża się wiosna, zastanawiam się, czego nauczyliśmy się w tych dniach. Jak szeroko można otworzyć serce i czy może ono ochronić nas przed tym, co nadejdzie? Czy znaleźliśmy w sobie światło? Ten film to medytacja nad ludźmi, którzy usłyszeli to głębokie wołanie smutku.