Nakręcony w swoim domu w Paryżu pewnego późnego lata filozof i postać polityczna Antonio Negri bierze za punkt wyjścia opowiadanie — przypowieść napisaną przez Marine Hugonnier — i przekształca je w hipotezę polityczną. To historia wspólnoty dzieci, które żyją w domach pozbawionych dachów, w świecie, gdzie nieustannie świecą dwa słońca. Gdy ma nastąpić zaćmienie, dzieci ogarnia strach. Są przerażone, ponieważ nie znają ciemności, nigdy nie widziały gwiazd. Aby poradzić sobie ze strachem, postanawiają spalić swoje domy, by wytworzyć światło. Od tego momentu Antonio Negri snuje anegdoty, przywołuje Alexis de Tocqueville’a i Saint Francis of Assisi, protestuje przeciwko biopolityce i formułuje argumenty ujawniające jego bezwarunkowe zaangażowanie w aktywizm, absolutną demokrację, potrzebę odtwarzania wspólnot oraz jego niestrudzone poszukiwanie radości w sercu „wielości”.