Kolejny zwykły wieczór w domu Mike’a zmienia się w komiczną zmorę. Czując się jak obcy we własnym mieszkaniu, w „świecie ukształtowanym całkowicie z wyziewów telewizji i muzyki pop”, Mike zmaga się z tajemniczym podwieszanym sufitem, ubraniami z pralni chemicznej i całą rzeszą widmowych gości. Ta postmodernistyczna komedia o banalności opowiedziana jest jak dramat suspensu, w którym niewidzialne „my” szepcze rozkazy pechowemu Mike’owi, a jego życie staje się teleturniejem w miejscu „gdzieś pomiędzy inicjacją a remontem”. Nawiązania do takich popkulturowych ciekawostek jak Partridge Family i Kingston Trio sugerują istnienie zbiorowej nieświadomości kulturowej, wypełnionej tandetnymi sitcomami, piosenkami pop i nazwami marek. Smith kończy film zuchwałym, lecz osobliwie poruszającym obrazem Mike’a jedzącego Bridge Mix i tańczącego do Forever in Blue Jeans Neila Diamonda.