Ustawianie ostrości to akt pamięci: próba odtworzenia konturu, próba rozniecenia — a tym samym ożywienia. Poprzez drżący obraz płaczącej kamery reżyser stara się odnowić, w rytmie mrugających oczu, pamięć o ojcu — wyraźną w szczegółach swetra lub geście przewracania stron książki, lecz nigdy w jego pełnej postaci. Kundera w książce, której tytuł jest niemal homonimiczny z tytułem filmu (Slowness), napisał, że «nadanie kształtu upływowi czasu jest wymogiem piękna, ale także pamięci». Parafrazując inny fragment książki: człowiek, który zwalnia kroku podczas spaceru, próbuje sobie coś przypomnieć. Człowiek, który przyspiesza, próbuje zapomnieć. W wysiłku spowolnienia obrazu film ten zdaje się niemal «rozpoznawać znak szczęścia».