Śmierć Jomo Kenyatty w 1978 roku położyła kres karierze politycznej obejmującej ponad 50 lat historii Afryki. Kenyatta zaangażował się w politykę w połowie lat 20., po czym spędził 17 lat na wygnaniu w Europie. Wrócił do Kenii w 1946 roku i został wybrany na przewodniczącego ruchu nacjonalistycznego Kenya African Union. Aresztowany i uwięziony w 1952 roku pod zarzutem kierowania ruchem „Mau Mau”, został zwolniony w 1961 roku, a dwa lata później został pierwszym premierem Kenii. Po dojściu do władzy człowiek, którego europejscy osadnicy niegdyś potępiali jako „przywódcę wiodącego ku ciemności i śmierci”, był przez nich wychwalany jako filar stabilności, podczas gdy dawni sojusznicy rzucili mu wyzwanie, tworząc lewicową opozycję polityczną. Kenyatta łączy archiwalne i współczesne materiały wizualne z wywiadami z przyjaciółmi i krewnymi, towarzyszami i przeciwnikami, tworząc biograficzny portret kluczowej postaci polityki XX wieku oraz studium przypadku tego, co Frantz Fanon określił jako pułapki nacjonalizmu jako siły politycznej w Afryce.