Historie Eitana, Yigala i Miri pokazują, jak długo przeszłość może rzucać swoje cienie. Ich rodzice, którzy przeżyli Holokaust, byli krzywdzeni przez nazistów, a następnie sami stali się krzywdzicielami — ich strach i żal przekształciły się w agresję i gniew wobec dzieci. Po raz pierwszy na ekranie dzieci ocalałych z Holokaustu otwarcie opowiadają o doświadczanym cierpieniu psychicznym i fizycznym. Historie przemocy kontrastują z pogodnymi czarno-białymi fotografiami rodzin. Wydaje się, że nawet wnuki cierpią z powodu ciężaru smutku i bólu swoich rodziców. Próby dzieci, by rozmawiać o przeszłości — jak w przypadku Eitana i jego chorej matki oraz Miri i jej syna — wydają się daremne. Namacalna niemożność nawiązania kontaktu jest niemal nie do zniesienia. Shadows stawia nieuniknione pytania: jak długo Holokaust będzie nadal wywierał swój złowrogi wpływ na przyszłe pokolenia i jak można wypędzić demony przeszłości?