„Widzimy małą wędrowną trupę występującą w różnych plenerach w Ohio; aktorzy odgrywają sceny z Frankensteina, Draculi oraz Jekylla i Hyde’a. Myers przeplata je fragmentami starych filmów, w tym ekranizacji tych samych trzech historii, a także nagraniami z własnego dzieła — „Frankensteina”, którego realizację rozpoczął w wieku 12 lat. Wszystkie te elementy zręcznie się przenikają, zamiast ze sobą zderzać; głos bankiera często rozbrzmiewa dalej, gdy zaczynają się stare filmy, przez co wydaje się, że on również je narruje. W rezultacie teraźniejszość i przeszłość, to, co osobiste i publiczne, Hollywood i teatr amatorski zdają się stapiać w jedno. Zmysłowe, ziarniste czarno-białe zdjęcia Myersa są kluczem do tonu i znaczenia filmu”. — Fred Camper, Chicago Reader