Jo Kondo (*1947) jest jednym z najciekawszych kompozytorów współczesnej muzyki w Japonii. Jego muzyka powstaje intuicyjnie, a zarazem jest wysoce abstrakcyjna. Nie ma wyraźnego kierunku, a jednocześnie nie jest pozbawiona formy. Dla japońskiej publiczności brzmi „zachodnio”, a na Zachodzie jest uznawana za „japońską”. To muzyka zawieszona pomiędzy kategoriami. Podobnie jak muzyka Kondo, film przemieszcza się między miejscami i kierunkami: koncertem w Muziekgebouw w Amsterdamie, wyszukaną restauracją sushi w Tokio, nagraniem płyty CD w rozgłośni radiowej w Kolonii oraz świątynią Zuisenji w dzielnicy Kondo w Kamakurze. Kondo chce, by jego muzyka wydawała się „zwyczajna”, pozbawiona spektakularnej powierzchowności i elementów narracyjnych. Pojęcie „zwyczajności” można znaleźć także w filmach japońskiego reżysera Yasujiro Ozu, który — podobnie jak Kondo — spędził większość życia w Kamakurze.