Kto wpadłby na pomysł napisania „Dziewięciu niedokończonych symfonii” — w tym być może najkrótszej symfonii w historii muzyki? Albo „1001 sonat” — każdej trwającej około minuty, ale łącznie stanowiących jeden z najdłuższych utworów, jakie kiedykolwiek napisano? Niczym postmodernistyczny Erik Satie belgijski kompozytor Boudewijn Buckinx traktuje historię muzyki jak pole do zabawy. Publiczność muzyki klasycznej jest poirytowana, awangardzista kręci nosem... „Stokrotki na łące” — tak Buckinx opisał swoje „1001 sonat” na skrzypce i fortepian. Odgrywają one główną rolę w naszym filmie, a w rolach drugoplanowych występują hiszpańskie słońce i belgijski deszcz. Tego ostatniego jednak nie było na planie — podobnie jak w przypadku Boudewijn Buckinxa zawsze trzeba być przygotowanym na niespodzianki. „Dlaczego moja muzyka jest taka prosta? Dlaczego moja muzyka jest taka złożona?” — z przymrużeniem oka Buckinx udziela różnych odpowiedzi na te powracające pytania. Portret niezwykle płodnego artysty, który radykalnie podąża własną drogą.