Po poważnym wypadku samochodowym, który spowodował jego brat Valerio, Antonio choruje psychicznie i cofa się do stanu przypominającego dziecięcy. Bracia mieszkają razem w Trieście. Valerio jest całkowicie pochłonięty pracą i opieką nad Antoniem, który nazywa go Papà (tatą). Pewnego dnia Valerio postanawia wybrać się łodzią mieszkalną na wycieczkę ze swoją narzeczoną Marianną i zabiera ze sobą Antonia. Antonio niespodziewanie odpływa łodzią daleko, aż ta osiada na mieliźnie. Valerio zostawia brata i Mariannę samych na łodzi i wyrusza na poszukiwanie pomocy. Burza zmusza ich do spędzenia wspólnej nocy na wyspie. Tej nocy Marianna krok po kroku odkrywa poetycki, dziecięcy świat Antonia i zaczyna doceniać różnorodne możliwości osób z niepełnosprawnością intelektualną.