Film musi mierzyć się ze światem, w którym powstaje, ale także z tym, w którym jest pokazywany. Kiedy Vadim Kostrov wybrał się z młodą parą, Katyą i Kostyą, nad pobliskie jezioro i filmował ich z bezpośredniością, z której słynie, nie mógł przewidzieć politycznego wydźwięku tych obrazów. W tamtym czasie Kostya miał wstąpić do rosyjskiego wojska — decyzji, której później pożałował. Oszałamiające jest obserwowanie figlarnej niewinności filmu, a zarazem ważenie każdego słowa w obliczu destrukcyjnej natury wojny — film zarysowuje jednak coś więcej niż polityczną przypowieść: Kostrov w refleksyjny sposób zwraca się ku kilku godzinom światła, które rozbłyskują w obliczu nadciągającej ciemności, lecz trwają zbyt krótko.