Niepewna siebie przedstawicielka pokolenia millenialsów podąża za marzeniem, ucząc się jednocześnie radzić sobie z dorosłym życiem. Pochłonięta bieżącymi sprawami, z którymi ledwo daje sobie radę, oraz ciężką depresją, główna bohaterka filmu, Marta (30), wciąż marzy o kręceniu filmów. Przyciąga ją uzdrawiająca moc opowiadania historii, ale nie ma odwagi przekuć marzeń w czyny; czasem boi się nawet podnieść słuchawkę. Życie Marty zdaje się chwiać między komedią a tragedią: bywa mieszanką pełnej wolności, seksu, narkotyków, przyjaźni, śmiechu, alkoholu — mnóstwa alkoholu — muzyki, szczerości i miłości, a czasem rzeczywistość, z którą Marta unika konfrontacji, staje się tak brutalna, że nie może już tego znieść. W trakcie filmu Marta odkrywa, że istnieje nieuniknione pytanie, które prędzej czy później staje się nieuniknione dla niemal każdego filmowca: jeśli naprawdę chcesz reżyserować filmy, czy potrafisz najpierw wyreżyserować siebie i wyjść z depresji?