Woodbridge to głęboko osobisty obraz życia rodzinnego w środowisku Kanadyjczyków pierwszego pokolenia włoskiego pochodzenia. Film ukazuje drogę chłopca od wczesnego dzieciństwa do dorosłości. Przedstawia konflikty towarzyszące dorastaniu na styku dwóch kultur o radykalnie odmiennych zwyczajach i wartościach. Choć film dokumentuje konkretne doświadczenia jednego dziecka, odzwierciedla zjawisko socjologiczne powszechne wśród wielu kanadyjskich dzieci. Woodbridge różni się od większości filmów dokumentalnych przede wszystkim tym, że kamera przyjmuje rolę protagonisty. Ukazuje widzowi mnogość obrazów i doświadczeń z czysto subiektywnego punktu widzenia. Bezpośredniość filmu zachęca widzów do bezpośredniego uczestnictwa w wydarzeniach, zamiast typowego dla dokumentów układu, w którym filmowiec jest autorytetem, a widz obserwatorem.