Jean-Claude wyprowadza psa na spacer po dzielnicy, która od zawsze tkwi w remoncie. Podczas wędrówki rozmyśla o życiu, śmiertelności i scenariuszach „co by było, gdyby”, wspominając urywki z chwili bezpośredniego uderzenia, które 4 sierpnia omal nie kosztowało go życia. W momencie wybuchu świat może się skończyć, a ciała, budynki, drogi i miasta mogą rozpaść się na kawałki. Być może rozpadnie się nawet sam wszechświat. Jednak najdotkliwsze pozostaje rozdrobnienie pamięci. Obraz tu, dźwięk tam — wszystko z trudem składa się na nowo. Czy na podstawie takich wspomnień można zbudować przyszłość? Czy można odbudować to, co zostało utracone? Czy czas odejść?