Lake spogląda z lotu ptaka na nieruchomą taflę wody, podczas gdy grupa artystów spokojnie wpływa w kadr i z niego wypływa albo stara się utrzymać na powierzchni. Gdy suną coraz dalej od siebie i zbliżają się do siebie nawzajem, wyciągają ręce w zbiorowych, queerowych i pełnych pożądania interakcjach — trzymają się za ręce, dryfują nad swoimi sąsiadami i pod nimi, robią sobie miejsce, troszczą się o siebie z niewymuszoną, czułą bliskością, łącząc się jako odrębne części całości. Wideo skłania do refleksji nad ideą wspólnoty oraz wezwaniem feministycznej teoretyczki Silvia Federici, by „na nowo połączyć to, co kapitalizm podzielił: naszą relację z naturą, innymi i własnymi ciałami”.