Ta instalacja, podobnie jak wiele innych, znajduje się na świeżym powietrzu. Właściwie nie da się jej zobaczyć, bo jej główny obiekt, jeśli patrzeć na niego bezpośrednio, oślepi, uszkodzi, a nawet zniszczy wzrok. Zamiast tego rozglądasz się po miejscu. Widzisz ten obiekt, to światło, odbite w innych — na ich skórze, we włosach, niczym oświetlone maski lub welony. Niektórym to wystarcza. Innych napawa jedynie frustracją. Chcąc dotrzeć do źródła tego światła, tego ciepła, lecz nie mogąc tego zrobić, niektórzy podejdą do innych nie jak do wtórnych, lecz wystarczających źródeł światła, a jak do przeszkód. „Widzowie” będą więc robić jedną z dwóch rzeczy: albo będą się nawzajem podziwiać, albo będą próbowali się nawzajem zniszczyć. Tymczasem instalacja, źródło, wciąż płonie, niewidoczne. Julie Carr, Real Life: An Installation