Ah Choi ma skomplikowaną relację — jest przywiązana do swojego chłopaka, Ah Wooda, a zarazem zmęczona ich codziennymi interakcjami i pociągają ją nowe, świeże pomysły. Choć czuje się samotna, ceni też samotność i troszczy się o własny samotny cień, oscylując między dwoma skrajnościami. Wah Chi uczy w międzynarodowej szkole i lubi pisać poezję. Po tym, jak jej rodzina wyemigrowała za granicę, mieszka sama w swoim starym domu, mając za towarzystwo jedynie kota. Sny, codzienność i poetycka wrażliwość stopniowo się zacierają, tworząc serię obrazów. Różnorodność i ulotność współczesnego społeczeństwa sprawiły, że obie utraciły poczucie czasu i więzi.