Na początku lat 80. wspinaczka sportowa dopiero raczkowała. Zaczęły pojawiać się obite drogi, nie wynaleziono jeszcze sztucznych ścian wspinaczkowych, jakie znamy dzisiaj, a pojęcie zawodowego sportowca nie istniało. W tym okresie poziom rósł w zawrotnym tempie: od 7b+ jako najwyższego stopnia trudności do 9a, które pod koniec lat 80. stało się nowym światowym standardem. W tak krótkim czasie sport zmienił się nie do poznania, a w Wielkiej Brytanii napędzała go niewielka grupa wspinaczy, którzy zrobiliby wszystko, by wspinać się na pełen etat: spali w szopach pod skałami, kradli jedzenie i ubrania ze sklepów, a za środki do życia służyły im zasiłki dla bezrobotnych. Jak pokazuje ten film w reżyserii Nicka Browna, wspinacze ci żyli poza społeczeństwem i z czasem stali się najbardziej wpływowymi postaciami w historii brytyjskiej wspinaczki sportowej.