Hrafn Gunnlaugsson, który w latach siedemdziesiątych umieścił islandzką kinematografię na światowej mapie filmami osadzonymi we współczesnej Islandii i epoce wikingów, tym razem podejmuje formę dokumentalną w sposób, na jaki stać tylko reżysera filmów fabularnych. Dając upust wyobraźni, reżyser tworzy obraz alternatywnej przyszłości — przedstawia inne spojrzenie na stolicę, Reykjavik, i podważa przyjęte wyobrażenia o swoim kraju, Islandii.