Polly próbuje uniknąć konfrontacji ze współlokatorką, skradając się przez bałagan w kuchni, która okazuje się zdecydowanie za mała dla więcej niż jednej osoby. Ściany są zbyt białe, niepokój Polly zbyt wielki i w końcu czuje się zbyt osaczona, by zostać w środku. W hałaśliwym, anonimowym mieście Polly daje się wieźć pociągowi, który krąży w kółko bez konkretnego celu, i odpływa w marzenia, gdy świat pędzi obok niej.