Uczony Sveinn Bergsveinsson, komunista w latach 30. XX wieku, został uwięziony w Berlinie po wybuchu II wojny światowej i zmuszony do pracy dla nazistowskiej machiny propagandowej. Po powrocie do Islandii, chory na gruźlicę, został napiętnowany przez obie strony politycznego podziału zimnowojennego i pozbawiony możliwości pracy naukowej. Zdesperowany, wyemigrował do Niemiec Wschodnich, gdzie został cenionym profesorem. Zawsze miał nadzieję na powrót do ojczyzny, ale zmarł w Berlinie Wschodnim w 1988 roku, rok przed upadkiem muru. Pozostawił po sobie bogaty zbiór dokumentów, fotografii, filmów i nagrań głosowych, które stanowią podstawę tej opowieści.