Kiedy jesienią 2008 roku upadły islandzkie banki, pociągając za sobą większość gospodarki, Ari Alexander wziął kamerę i zaczął filmować to, co działo się w tym niewielkim, lecz stosunkowo stabilnym i zamożnym społeczeństwie. Filmował coraz większe protesty, które ostatecznie doprowadziły do upadku rządu. Przeprowadzał wywiady z ludźmi wstrząśniętymi i zdezorientowanymi tym, co działo się wokół nich. Uczestniczył w konferencjach i seminariach, na których naukowcy próbowali ustalić, co się wydarzyło i co powinno nastąpić dalej. Śledził niekończące się debaty i negocjacje wokół rachunków Icesave założonych za granicą przez islandzkie banki. Każdy dzień przynosił nowe wiadomości o skomplikowanych i często nielegalnych transakcjach zawieranych przez finansistów i bankierów w latach poprzedzających upadek.