We wrześniu 1938 roku u wybrzeży Afryki Zachodniej rozpętała się potężna burza, która ruszyła przez Ocean Atlantycki. National Weather Bureau dowiedziało się o niej od statków handlowych na morzu i przewidywało, że wygaśnie w okolicach Cape Hatteras w Karolinie Północnej, jak zwykle działo się w przypadku takich burz. W ciągu 24 godzin burza uderzyła w wybrzeże Nowej Anglii z taką siłą, że wprawiła w ruch sejsmografy w Sitka na Alasce. Przemieszczając się z oszałamiającą prędkością 60 mil na godzinę — trzy razy większą niż w przypadku większości burz tropikalnych — była niezwykle szybka i potężna, a porywy wiatru osiągały maksymalnie 186 mil na godzinę. Zginęło ponad 600 osób, większość przez utonięcie. Kolejnego setki nigdy nie odnaleziono. Straty materialne oszacowano na 400 milionów dolarów — zniszczeniu uległo ponad 8 000 domów, a 6 000 łodzi zostało zniszczonych lub uszkodzonych.