Z początku filmu, który wydaje się poruszającym romantycznym melodramatem, zachował się jedynie krótki fragment: Diana Karenne gra na fortepianie, otoczona grupą wielbicieli w wieczorowych strojach. Jest piękną i nieco rozpieszczoną dziedziczką, jedną z tych kobiet, dla których włoskie kino nieme zastrzegało niefortunne zrządzenia losu, by wynieść je do rangi tragicznych bohaterek. Nawet te nieliczne zachowane minuty jasno pokazują, że proponuje własną reinterpretację motywów i tematów gatunku: od osłupiałego bólu po śmierci ojca po rozpaczliwe wędrówki po ciemnych, biednych zaułkach. Wokół tej ekspresyjnej palety Pasquali snuje swoją dyskretną narrację, zwracając szczególną uwagę na efekty świetlne.