Jeden z najlepszych indonezyjskich filmów dla dzieci, wyróżniający się tym, że nie jest baśnią, jak inne popularne wówczas filmy, My Harmonica łączy humor, psoty i naiwność. Sani jest sierotą wychowywaną przez babcię we wsi. Jego rodzice zmarli, gdy był mały. Nauczyciele uważają, że może się dalej rozwijać, jeśli pojedzie na naukę do Dżakarty. Niechętnie Sani się zgadza. W Dżakarcie zatrzymuje się więc u młodszego rodzeństwa swojego nauczyciela, ale napotyka problemy. Najbardziej intrygujące jest jego pragnienie posiadania harmonijki ustnej, nowego instrumentu, którego nigdy wcześniej nie widział.