Kiedy ojciec reżyserki Cariny Randlov przeszedł na emeryturę, odbyło się to bez fanfar i trąb. W rzeczywistości miał problemy finansowe, a na pożegnanie nie usłyszał ani podziękowań. Emerytura to ogromna zmiana w życiu, tożsamości i postrzeganiu siebie – i właśnie te trzy kwestie Randløv postanawia zgłębić. Z ciepłej, antropologicznej perspektywy rozmawia z licznym gronem zwyczajnych ludzi o ich doświadczeniach związanych z przejściem na emeryturę. A jeśli co do jednej rzeczy wszyscy są zgodni, to co do tego, że uznanie znaczy więcej niż twarda gotówka. A skoro uznanie nic nikogo nie kosztuje, dlaczego tak trudno jest się nim dzielić?