Przy dźwiękach zmieniającego się kolażu muzyki pop trzy tańczące queerowe osoby poruszają się w słabo oświetlonych przestrzeniach, w których rozpadają się kruche ściany. Ich przemijalność, próżność tancerzy, obrazy skąpane w światłocieniu oraz tytuł filmu przywodzą na myśl XVII wiek i malarstwo barokowe, w którym pojęcia vanitas używano w odniesieniu do martwych natur mających przypominać o marności życia za pomocą takich elementów jak owoce i kwiaty. „Vanitas” to muzyczny spektakl taneczny rozgrywający się w niszczejącym, onirycznym świecie pełnym kruchości i niepewnej bliskości, w nieustannej zmienności między samotnością a byciem częścią czegoś.