Wyruszmy w podróż, by poznać dwa projekty zabudowy mieszkaniowej. Jeden z nich powstał w Charkowie na Ukrainie, w 1930 roku, u zarania epoki radzieckiej; drugi — na przedmieściach Rotterdamu, w latach 50. Co je łączy? Lotte Stam-Beese, pierwsza kobieta, która kształciła się na architektkę w Bauhausie i brała udział w obu przedsięwzięciach. Dwie przestrzenie polityczne i społeczne, w których urzeczywistniały się dwie odmienne utopie architektoniczne. Film snuje opowieści i rozwija je za pomocą rzetelnych, zaangażowanych komentarzy, gdy subtelnie przechodzimy od jednego miasta do drugiego, od przeszłości do teraźniejszości. To gra przenikania i ech, punktów widzenia, które odsłaniają kontrhistorię — opowiedzianą od końca, jak sugerują nałożone na siebie obrazy, którymi usiany jest film. Podróż przez zakamarki miejsc, historii i słów, przerywana pojawieniami się tłumaczki, która nie tylko tłumaczy, lecz także komentuje szeptem, niczym widmowa narratorka.