Film jest wyrazem wspomnień i refleksji autora, które przywołały obchody rocznicy powstania warszawskiego. Obraz cmentarza pełnego ludzi, którzy przyszli odwiedzić groby powstańców, został przedstawiony w sposób budzący emocje ze względu na siłę wspomnień, do których się odwołuje, ale także dlatego, że rocznica miała charakter prywatny i niezorganizowany — była wyrazem spontanicznej, oddolnej aktywności. Powstanie warszawskie żyło we wspomnieniach i emocjach tych, którzy je pamiętali, stracili bliskich, przyjaciół, znajomych, ale także stracili swoje miasto, bo Warszawa również jest tematem tej osobistej rocznicy.