Guido Magnone ręcznie projektuje kartonowe pudełka dla małej firmy swoich rodziców. Jego przyjaciel malarz zachwyca się jego pociągnięciami pędzla i namawia go, by wstąpił do Beaux Arts. Guido przystępuje do zewnętrznego konkursu i wygrywa go, zaprzyjaźnia się z rzeźbiarzami Césarem i Féraudem, surrealistami oraz garstką bohemistów. Następnie odkrywa góry i szybko staje się jednym z najlepszych wspinaczy swojego pokolenia. Dokonuje prestiżowych podbojów, takich jak zdobycie zachodniej ściany Drus w Alpach, pierwsze wejścia na Fitz Roy w Patagonii z Lionel Terrayem czy na Makalu w Himalajach… Magnone bierze również udział w tworzeniu UCPA, a w latach 1961–1965 będzie prezesem Groupe de Haute Montagne. Od 1977 roku Guido wraca do swojej pierwszej pasji — rzeźby — by około 1990 roku poświęcić się jej w pełni. W 1996 roku ponownie zaczyna wystawiać swoje prace. W 2002 roku prezentuje rzeźby w Paryżu, Bourg-la-Reine i Aoście, a następnie w 2009 roku w Etroubles.