Seria rysunków służy jako partytura do aktowania. Obrazy te przedstawiają różne wyobrażenia diabła w piekle. Wśród tych diabłów znajdują się sfeminizowane postacie sugerujące perwersje seksualne typowe dla katolickiej wyobraźni. Performerka Paeatau interpretuje te rysunki i reaguje na nie za pomocą ciała oraz mimiki w rytualistycznym performansie, w którym ciało, fetyszyzowane i kolonizowane przez moralność, lamentuje.