Koniec świata ludzkości widziany oczami Mandico. Czas, będący w równym stopniu przyszłością, co teraźniejszością, w którym „kino będzie będzie wszystkim innym i niczym więcej”. W którym „będzie to ostatnie spotkanie ciała”, w którym „energia będzie kanibalistyczna, a słońce będzie odbijać się, niczego nie mówiąc”. Czy ten filmowy pamflet o sztuce jest pesymistyczny, czy optymistyczny? W tym niszczycielskim i barbarzyńskim, radosnym i filmowym transgresywnym performansie to wy musicie się nad tym zastanowić. Bo tak rzekł Bertrand Mandico...