Endgame opowiada historię Hamma, który został sprowadzony do życia w jednym pokoju, gdzie siedzi niewidomy i przykuty do fotela. Jedyną ucieczką od jego samotnego świata jest towarzystwo jego starzejących się, pozbawionych nóg rodziców, mieszkających w kubłach na śmieci, oraz powłóczącego nogami sługi Clova, który jest na każde jego skinienie i przychodzi na gwizdnięcie niczym pies. Jedyne, co pozostało Hammowi, to czekać na nieunikniony koniec. Szczyt charakterystycznego dla Becketta surowego minimalizmu, Endgame to czysta i wstrząsająca esencja człowieczeństwa w obliczu nadciągającej śmierci. „Nic nie jest śmieszniejsze niż nieszczęście” — mówi Nell, podsumowując tragikomiczny charakter tej ponadczasowej sztuki.