Taśmę 8 mm znalezioną na projekcji spalił projektor. Jej pozostałości trafiły do urządzenia do skanowania cyfrowego zamiast do śmieci. Znalezione fragmenty, przeniesione na nośnik cyfrowy jeden po drugim, klatka po klatce, zebrano na stole montażowym. Kruchy obraz taśmy analogowej, który wyłonił się pod wpływem czasu i warunków przechowywania, zachowano, a wyblakłej powierzchni nadano kolor. Ten found footage przekształcono w film „postprodukcyjny” i osadzono w nowej narracji opartej na zawłaszczeniu. Marzenie na jawie samotnej osoby zmienia się w film złożony z ocalałych klatek. Każdy obraz stara się oddać ponadczasowość tego marzyciela.