Kirgizi z Afganistanu to grupa około 2 tysięcy pasterzy zamieszkujących ponury górski płaskowyż w wąskim przesmyku lądu między granicami Związku Radzieckiego i Chin. Przez dziewięć miesięcy w roku ziemię pokrywa gruba warstwa śniegu; dawniej tereny te służyły Kirgizom wyłącznie jako letnie pastwiska, zanim zamknięto granice, praktycznie przerywając kontakty tej grupy z innymi społecznościami kirgiskimi. Choć film w dramatyczny sposób ukazuje dziesięciodniową podróż, którą kupcy z nizin muszą odbyć, by dotrzeć do tych odizolowanych ludzi, a także sceny kirgiskiego wesela i tradycyjnego środkowoazjatyckiego sportu „buzkashi”, demonstrującego umiejętności jeździeckie miejscowej ludności, bardzo niewiele mówi o gospodarce pasterskiej i społeczeństwie zwykłych Kirgizów.