W 1903 roku, zamknięty w swojej tahitańskiej chacie przez francuskie władze kolonialne, malarz Paul Gauguin zostaje zmuszony do namalowania nowego arcydzieła, by ocalić swojego pięcioletniego syna z miejscową kobietą, jednocześnie zmagając się z chorobą i rozdartym między szaleństwem a zdrowiem psychicznym. W miarę rozwoju tych wydarzeń zaczynają nawiedzać go wspomnienia przeszłości, zwłaszcza życia i pracy przy Kanale Panamskim — miejscu, gdzie rozpoczęła się jego kariera artystyczna — oraz poczucie winy z powodu porzucenia rodziny w Paryżu.